به نام يگانه خالق هرآنچه هست

و آنگاه ميترا گفت:                                                       

                با ما از

                                      عشق                                

                                                  بگو.

و او سر بر آورد و به مردم نگريست.

و سکوتي سخت در ميانه افتاد. پس به آوازي عظيم لب به سخن گشود:

چون عشق اشارت فرمايد، قدم به راه نهيد ، گر چه دشوارست و بي زنهار اين طريق. و چون بر شما بال گشايد، سر فرود آوريد به تسليم ، اگر چه شمشيري نهفته در اين بال، جراحت زخمي بر جانتان زند. و آن هنگام که با شما سخن گويد ،  يقين کنيد کلامش را. گر چه آواي او چيني روياي شما در هم کوبد و فرو ريزد، آنچنانکه باد شمال، صلابت باغ را.

هشدار! عشق است که بر تخت مي نشاند و به صليب مي کشاند، و هم او که سرچشمه رويش است هرس مي کند. هم به فراز آيد بلنداي قامتتان را به تمامي و نازکترين شاخه هاتان را که زير تابش خورشيد به ترقصند و اهتزاز، با دستهاي مهربان خويش بنوازد، و هم به عمق رود تا سختترين ريشه هاتان در دل خاک، و به ارتعاش در آورد از بن. چون ساقه هاي بافه ذرت، خويشتن به وجود شما احاطه کند سخت. به خرمن گاه بکوبدتان تا برهنه شويد. غربال کند تا که از پوسته وارهيد. و به آسياب کشد تا پاکي و زلالي و سپيدي. و خميري سازد نرم، پس به قداست آتش خويش سپاردتان، باشد که نان متبرکي شويد ضيافت پرشکوه خداوند را. و اين همه را از آن روي کند عشق که مستوري دل بر شما باز گشايد ، تا به حرمت اين معرفت‏ ، ذره اي شويد قلب حيات را.

زنهار! اگر به مامن پروا و احتياط، از عشق تنها طالب کاميد و گوشه آرام ،

پس برهنگي خويش بپوشد و پاي از خرمن عشق واپس کشيد. به دنياي بي فصل خود نزول کنيد که در آن، لب به خنده مي گشايد، اما نه از اعماق دل، و اشکي از ديده فرو مي چکد اما نه به هاي هاي جان. چيزي به تحفه نمي دهد عشق، مگر خويش را ، و نمي ستاند مگر از خوشتن. نه بنده تملک است و نه سودايي تصاحب، که عشق را عشق کفايت است و نهايت.

و چون عاشقي آمد، سزاوار نباشد اين گفتار که : ""خدا در قلب من است. ""شايسته تر آن که گفته آيد : ""من در قلب خداوندم. "" 

                                                                        ((برگرفته از کتاب پيامبر نوشته جبران خليل جبران))